Door Marlies – moeder van een tweeling
Toen ik zwanger was van onze tweeling (ja, dat verrassende nieuws kreeg ik terwijl mijn man in Singapore zat – zie mijn vorige blog), dacht ik vooral aan de bevalling, de babykleertjes, het kamertje… en veel minder aan borstvoeding. Eén baby voeden leek me al een uitdaging – laat staan twee. Toch wist ik: ik wil het in elk geval proberen. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.
De eerste dagen: chaos en kolven
Na de geboorte van onze jongens, op 35 weken en een paar dagen, moesten ze nog even in de couveuse. Dat betekende: kolven, kolven en nog eens kolven. Niet bepaald het romantische plaatje dat ik in mijn hoofd had, maar ik was vastbesloten om mijn melkproductie op gang te krijgen.
Ik had gelukkig veel steun van de verpleegkundigen én mijn partner. Om de paar uur zat ik met mijn kolfapparaat, terwijl ik foto’s van de jongens bekeek of naar filmpjes van hun eerste geluidjes luisterde. Borstvoeding geven aan een tweeling vraagt vooral: geduld, planning en vertrouwen.
Live aanleggen: hoe dan?
Toen we eindelijk naar huis mochten, begon het echte werk: twee baby’s voeden, het liefst tegelijk, en liefst zonder duizend armen tekort te komen. In het begin ging het nog vaak om de beurt, maar dat voelde al snel onhoudbaar. Ik had nauwelijks tijd om zelf te douchen of een kopje thee te drinken.
Enter: het magische borstvoedingskussen.
Een andere tweelingmama tipte me dit fantastische ding:
👉 Dubbel borstvoedingskussen op Joom
Ik weet nog dat ik dacht: hoezo heb ik dit niet eerder gekocht?
Met dit kussen kon ik beide jongens tegelijkertijd aanleggen, comfortabel en met mijn handen vrij om ze te ondersteunen of even mijn schouder los te rollen. Het gaf me niet alleen fysieke steun, maar ook mentale rust. Dit was te doen.
Wat ik geleerd heb over borstvoeding bij een tweeling
- Alles is mogelijk, maar niet alles moet.
Soms dronk er eentje goed, de ander niet. Soms moest ik bijvoeden met afgekolfde melk. Dat is oké. - Voeden op verzoek? Ja, maar met flexibiliteit.
In het begin voedde ik ze tegelijk om ritme te houden. Later werd dat iets losser. - Hydratatie is key.
Ik had standaard een grote waterfles naast me staan en een snack binnen handbereik. - Hulp vragen is géén zwakte.
Zonder de hulp van mijn man, kraamhulp en moeder had ik het nooit zo lang volgehouden. - Een goed kussen is geen luxe, maar noodzaak.
Echt: dat Joom-kussen heeft mijn rug (en humeur) gered.
En nu?
Onze jongens zijn inmiddels twee en hoewel ik al een tijd geleden gestopt ben met borstvoeding, kijk ik er met trots op terug. Het was niet altijd makkelijk, maar het heeft me een diepe verbondenheid gegeven met mijn kinderen. En vooral: het leerde me vertrouwen op mijn eigen kracht, ook op de dagen dat ik dacht: ik weet niet of ik dit kan.
Dus, aan alle (aanstaande) tweelingmama’s die twijfelen: ja, het kan. Maar je hoeft het niet alleen te doen. Zoek steun, wees lief voor jezelf, en vergeet dat kussen niet 😉